De hoofdfiguren in deze tekenfilmserie van eigen bodem zijn de rode panda Bamboo-Lee, het bamboerat-meisje Dah-Lin en Slo-Lee de reuzenpanda. Samen met de geleerde rat Know-How en de vriendelijke vliegende draak Ai-Ai bestrijden zij het kwaad. Het thema van de serie als geheel is milieu en dierenwelzijn.

In de zijlijnen is de serie ook wel een beetje educatief, maar de hoofdmoot wordt toch wel gevormd door de avonturen van de hoofdpersonages. De wereld waarin zich deze serie afspeelt lijkt precies op de onze, alleen wordt ze bevolkt door rechtoplopende en aangeklede ratten in plaats van mensen.

De 'dieren', aan de andere kant, leven in de natuur, op vier poten zoals in onze wereld. Gelukkig kunnen ze praten, en dus zich verstaanbaar maken. Het kwaad wordt gerepresenteerd door de multinational Ratco, geleid door de niets ontziende Ratta Leone. In iedere aflevering staat een diersoort centraal.

Dieren worden bedreigd door milieuvervuiling, stropers, dierexperimenten en ander leed. De helden verzinnen steeds plannetjes om de dieren te helpen of te bevrijden. Daarbij krijgen ze het aan de stok met de handlangers van de immer in sigarenrook gehulde Ratta Leone, drie ratten die door het leven gaan onder de codenamen Één, Twee en Drie.

Het karakterontwerp van deze serie is heel geslaagd. De hoofdfiguren en de draak zien er aaibaar uit en worden redelijk soepel geanimeerd. De 'dieren' in sommige afleveringen zijn soms van iets mindere animatiekwaliteit, en vermoedelijk door een andere studio getekend. Ai-Ai is erg leuk als karakter, de Nederlandse stem is ook goed gecast.

De opgewekte roze vrouwtjesdraak verschijnt als Bamboo-Lee een magische bamboestok in de lucht gooit. Soms heeft ze nog een bord en een afwasborstel in haar handen, want in haar dagelijkse leven is ze de huishoudster van de verstrooide geleerde Know-How. Slo-Lee is de immer over honger klagende, gemoedelijke dikkerd. Leuk feitje is trouwens dat reuzenpanda's inderdaad de hele dag eten.

Verder zijn daar de held Bamboo-Lee, die met zijn stoere jas en junglehoed vast bedoeld is als knipoogje naar Indiana Jones. En Dah-Lin, een pienter en ondernemend muizenmeisje dat qua karakterontwerp niet zou misstaan in een Disney-film. De serie is wel op een wat jonger publiek gericht.

De boeven vertonen het nodige aan slapstick, al mist het de vaart en de timing om ook volwassen kijkers te doen schuddebuiken. Het gestuntel van de snoodaards geeft de helden gelukkig de voorsprong die ze nodig hebben om het verhaal goed af te laten lopen. De slechteriken zijn wel gemeen, maar nooit echt gevaarlijk. Het geweld beperkt zich tot het vastbinden van de helden aan een stoel, uiteraard met ondeugdelijke knopen.

De serie is internationaal niet zo bekend, behalve in Duitsland. Daar heet de serie Die Bambus Bären Bande. De titelsong van de Duitse versie wordt gezongen door Nena.
 
 

Gerelateerde onderwerpen

bijdrage: Serge Barthel

© Telescreen/TRS Media/Kiekeboe Films

• vorige pagina: Babar (1990-1993)
• volgende pagina: Bamse (1983-1984)

Reageer en deel dit sentiment met anderen